عشق زندگي است

خدایا تو خودت می دونی اشکهایم نشانه چیست

پس در این دل شکسته به دنبال چی هستی که هر لحظه غمی را بر آن ارزانی می کنی

خدایا تو خودت میدونی دنیای من با تو معنی پیدا می کنه پس چرا همیشه منو در برزخ زندگی بدون راهنما قرار میدی ؟

خدایا تو خودت از سر درون خبر داری و می دونی این بنده نمی تواند شکرت را به جای آورد پس راحتش کن تا در این شرمندگی نمونه.

خدایا ای یگانه محبوب دل غمگینم !

چه روزهایی برای تو گریستم و تو چشم بر اشکهایم بستی .

چه شبهایی با تو سخن گفتم اما تو مرا بدون پاسخ رها کردی .

چگونه ای .......؟

من هنوز در حیرتم که بهانه های این دل شوریده برای پیوستن به تو چیست ؟

با همه بدیهایم سوی تو آمدم تا مرا باز مورد رحمت خود قرار بدی . خدایا تو را به غروب جمعه که یاد آور حجت توست مرا رها نکن .

من بی تو هیچم!!!!

اي سايه سار بي حسار،سايه تو از سر نگيرم

بذار بسوزه تن من،تو اين برهنه تن كوير

صداي بي صداي من،رسيده تا يه دشت كور

من و يه راه رفتني،تو و يه راه بي عبور؟!

تلاطم نگاه تو، كشتي قلبمو شكست

نگاه تو مثل يه تير اومد رو قلب من نشست

عجز من و رفتن تو،تجسم مرگ منه

نذار ببازم عشقتو،اين آخرين برگ منه

واسه رسيد نه به تو همه پلا شكسته بود

اون كه تو را ازم گرفت،ميون ما شكسته بود

سياه سفيد چشم تو،صفحه شطرنج منه

تيغ روي ناسوركشيدن،اين معني رنج منه

اي تو كه بردي دلم با يك تبسم و نگاه

گفتم چقدر دوستم داري؟خنديدي و گفتي: قد ماه

سهم تو از نگاه من:هميشه حسرت و عذاب

سهم من از نگاه تو:يه مشت سوال بي جواب

يادت نره يادت نره،روزاي خوب رفته رو

نگفتي آخرش به من،اون حرفاي نگفته رو

دلم گرفته ازاين انتظار طولاني

 شعله هاي نهان،گريه هاي پنهاني

نيامدي كه بماني چو آب وآيينه

دلم گرفته ازين لاله هاي سيماني

چو موج در دل دريا به خود مي پيچم

خيال من ز تو هرگز نمي رود بيرون

بدور از تو روم رو بسوي ويراني

بيا ببين كه چگونه نشسته ام تنها؟

چرا براي دلم يه غزل نمي خواني

هنوز ياد تو را دل بهانه مي گيرد

چه مي شود ز من ابر غم بتاراني؟

ولي اين را بدان اين دل ديوانه توست

منو باش كه فكر ميكردم تو رفيق راهمي

تو اين دنياي بي حوصله چشم به راهمي

منو باش كه فكر ميكردم ديگه تنها نمي شم

همسايه با برگ پاييزي و غمها نمي شم

منو باش منو باش چي فكر ميكردم منو باش

منو باش كه قلبمو دادم به دستت

زندگي كردم با اون يه جمله حرفت

منو باش كه آخر قصه رسيدم

فقط از لبهاي تو دروغ شنيدم

منو باش منو باش چي فكر ميكردم منو باش

منو باش كه زندگيم شده فراموش

چراغ خونمو تو كردي خاموش

منو باش كه گول حرفاتو مي خوردم

تا سحر چشم به در خونه مي دوختم

منو باش منو باش چي فكر ميكردم منو باش

گاهی  وقتی که می خوام به یاد تو گریه کنم

اشـــک بی کسی من گونه هامو می سوزونه

تا میاد خنده ی رو لب های من جون بگیره

یاد چشمات روی لبخند من و می پوشونه

جای خالیت مثل یک خار توی چشمام می شینه

کور می شه بی تو انگاری دنیا رو نمی بینه

در و دیوارهای خونه از تو داره صد نشونه

گل های باغچه می گیرن از فراق تو بهونه

کاش می شود با مهربونی پُـر کنیم فاصله ها رو

من می خوام اما چه فایده دل تو نا مهربونه

من می خوام اما چه فایده دل تو نا مهربونه

جای خالیت مثل یک خار توی چشمام می شینه

کور می شه بی تو انگاری دنیا رو نمی بینه

من که چون شمعی به شام تار تو افروختم

هر چه کردی با دلم از شکوه لب را دوختم

روز شب بوده دعایی من سلامت بودنت

پس چرا آتش شدی از شعله هایت سوختم

پس چرا آتش شدی از شعله هایت سوختم

اي پنجره اي پنجره بغضي دارم تو حنجره

از لحظه شكستنت چشام هنوز برات تره

نگاه سرد آسمون حالا ببين در به دره

وقتي نباشه پنجره بارون از ياد مي بره

اشكاي شور چشم من از هر چي بارون سره

مثل يه رود خونه شده از كوچه باغا مي گذره

هر جايي هستي نازنين اين عاشقت دوستت داره

روزايي كه با تو بودم شده برام يه خاطره

دلخوشي پروانه ها به گل به خاطره تو بود

گلاي ناز گلدونا به خاطره تو پر پره

درد شیرین سربه سینه ی بیقرارم می کوب

دردی شبیه عشق

دردی که سایه ی نوازشگر نگاهت رامی جوید

کاش می دانستی که چقدر دل تنگ توام

لب ها خاموش اند

اما کاش غوغا درونم را می شنیدی

تا من همیشه آرام وبی پروا به تماشایت می نشستم

و با دیدن غنچه ی لبخندی که درمیان لبهایت پرپر می شد توان زندگی می یافتم

آه که چقدر سرگردانم منم وسکوت وتنهایی

کاش می توانستم بانگ عشق را به صدا در آورم

تا طنین دلنوازش را می شنیدی  وباور می کردی که این همه بی تو بی تابم

براي خودم نامه گاهي نوشتم

ز دنياي پر اشتباهي نوشتم

تو از شام دلتنگي من نوشتي

من از لحظه بي پناهي نوشتم

كه تا خواندني تر شود متن عمرم

ز چشمان مست و سياهي نوشتم

براي هواي بهاران جانت

ز رود و درخت و گياهي نوشتم

براي رها گشتن از درد ديرين

من از تهمت و بي گناهي نوشتم

كه تا قدر همواري ره بداني:

ز پيچ و خم كوره راهي نوشتم

ز تاريكيه كوه و دره گذشتم

كه از آفتاب پگاهي نوشتم

از اينرو كه تنها نباشم در اين شهر

براي خودم نامه گاهي نوشتم

بياد شب و روز تنهايي

ترانه براي نگاهي نوشتم

وقتي بارون چشات ميگه وقت رفتنه

وقت حكومت غمو ، حضور گريه منه

سكوت گريه نگام ، هنوز به ياد شب

عشقت تو قلب و دلم ،داغه و گرمه مث تب

تو اين سكوت بي صدا ، بازم دلم از تو رميد

خسته و دل شكسته ام ، خالي ام از عشق و اميد

اين گريه هميشگي ، مونده تو شبهاي من

تو اين روزهاي بي وفا ، عشق رو تو دادي ياد من

اين قلب خسته و نگام ، آخر بي نشونيه

ياد نگاه آخرت ، تا ته خط موندنيه

صداي آخرين من ،تا تو نياي در نمي ياد

تك تك لحظه هاي  من ، فقط تو رو ازم مي خواد

شب خيس آشنايي

فصل از تو گم شدن بود

شب تعبير جدايي

كوچ هر ثانيه بي تو

كوچ بي نبض تن من

كوچ و تقدير پرنده

كوچ آغاز تو رفتن

بي تو موند آخر قصه

بي تودر خودم بي تو تنيدم

تنم و هراس سايه

بي تو از تو شد نصيبم

تو صدات حس عبور

اسم شب،جاده من باش

تو منو بي تو نذاري

مثل موندن بي سفر باش

هميشه يه زخم كهنه

رو بروي گريه هامه

از تو بود شكستن من

اين بهونه چشامه

دگـر امشب بِشِكست از نگهـت بغض نهانم

بــخدا از نگهـت صبـــر نــدانـم، نتـوانم

بگـسست بنــد مهــار از سـر چشمان كويـرم

بنگـــر غــرش بغضــم، بنـگر بحـر روانم

نگهـت آتـش جــان است و تنـم سوختة غم

ز ســـر سِحر غـزالت نـه بميرم، نـه بمانم

در تب و تاب گدازم، نه طبيبي است به مرهم

سخــن از درد نگويم كه خودم بغض جهانم

دلم برايش تنگ است ...

دلم براي كسي تنگ است كه ‍‍؛

آفتاب ِ صداقت را به ميهماني ِ گلهاي باغ مي آورد وگيسوان بلندش را به بادها ميداد ودستهاي سپيدش رابه آب  مي بخشيد ...

دلم براي كسي تنگ است كه ؛

همچو كودك ِ معصومي دلش براي دلم مي سوخت و مهرباني را نثارمن ميكــــرد ...

دلم براي كسي تنگ است كه ؛

تا شمال ترين ِشمال ودر جنوب ترين جنوب ، هميشه .. در همه جا ... با من بود .....

كسي كه   بود با من و  بي من ماند ...

كسي كه ....   آه  ...

دگر كافيست  ...

کاش روزی بار دگر تو را پیدا می کردم

مثل شاخه گلی. تو را از شاخه جدا می کردم

عمریست که من قصه عشق تورا می خوانم

ساده گویم:من ازاین عشق تورا می خواهم

به یاد آن شب که تورا در خواب می دیدم

این روزها دلم را درعشق تو اسیر می بینم

گر چه بین من وتو فاصله هاست.اما می دانم

تا ابد برای دیدن روی ماهت منتظر می مانم

از غم ندیدنت گاه گاهی برای خود می گریم

به حال و روزعجیب خود شب و روز می خندم

چگونه گویم که تو را من دوست می دارم

و برای وصال تو گل امید را در سینه می کارم

عزیزم خواستی بیا . من به تو قولی می دم

هرچی بگی.هر چی بخوای.من برات همون می شم

تورو خوب می شناسمت.تو همونی که می خوام

هر جا باشی.هرجا بری.من به دنبالت می آم

ای همه وجود من.آخرش بدون تومن می میرم

در خیال خام خود تو را همیشه کنارخود می بینم

خدای من:منو ببخش.اما ازت کمک می خوام

من ازتوی مهربون عشقم یعنی لیلا رومی خوام

لیلای من یه روزمیاد.این رومن خوب می دونم

برای دیدنش تو این روزها لحظه شماری می کنم

تمام مشکل من این است که گاهی می پندارم

روزی من را نخواهد وگوید: من بدون تو می مانم

خسته ام خسته از همه کس و همه چیز حتی از نفس کشیدن...

امروز عقربه های ساعت حادثه را برایم به تصویر کشیدند ...

اکنون من با خاطرات نفس گرفته ات زندگی را با آه سردی می نوازم .

            می شد از بودن تو           
عالمی ترانه ساخت
                  کهنه ها رو تازه کرد               
از تو یک بهونه ساخت
با تو می شد که صدام
همه جا روپر کنه
تا قیامت اسم ما
قصه ها رو پر کنه
تو رو خیلی دیر شناختم
وقتی که تموم شدم
نه یه دست رفیق دستام
نه شریک غم بودی
واسه حس کردن دردام
خیلی خیلی کم بودی
توی شهر بی کسی هام
تو رو از دور می دیدم
شهر بی عابر و خالی
شهر تنهایی من بود
لحظه شناختن تو
لحظه تموم شدن بود

مگر نه طبیعت دارای فصل های گوناگون است مگر نه در پس هر بهاری پائیزی ودر پس هر زمستانی تابستانی است

ای دلها مطمئن باشید که شما  بعنوان جزئی از این طبیعت اگر امروز در پائیز به سر می برید اگر صبوری کنید بهاری در پی خواهید داشت

او خواهد آمد و تو بهاری خواهی شد

سبز خواهی شد از هر بیابان و برزنت جوانه ایی سر بر خواهد آورد

گل ها شکوفه خواهند داد فضای سرزمینتان را گل های سرخ پر خواهند کرد

ای دل ها اندوهگین مباشید سروهای بلند قد خواهند کشید

رودهای وحشی جریان خواهند یافت از چشمه ها آب جاری خواهد شد

پرندگان خوش الحان آواز خواهند خواند مطمئن باش این زمستان را پایانی است

حسادت می کنم به رنگ ديوار، وقتی اتفاقی سايش بدنت به پوستش را حس می کند.
حسادت می کنم به آفتاب، وقتی با نوازش آرام پوستت به تو گرمی ميبخشد.
حسادت می کنم به برگ گياه، وقتی در گلدان آرام گرفته و حرکت تو از کنارش او را هيجان زده می کند و
بی تاب و چرخان.
و حسادت می کنم به پدرت، وقتی در زير نور گرم به او لبخند ميزنی.
و به مادرت هم، وقتی چند لحظه پيش از خواب به ياد تو لبخند ميزند.
و به تختت که همه روز به هم آغوشی شبت پريشان و بهم ريخته است.
و به فرش که چند تار مويت را ميان پرزهايش نگه ميدارد و به سادگی هم پس نمی دهد.
و به اتاقت که لذت بودن با تو را هميشه می چشد.
و به آينه ات که هر روز گرمی نگاهت را حس می کند .
و به کوچه ات، درختهای باغچه ، چشمهايت وبه خودت، به خدايت و به اين قلم که از تو گفت

می خواهم عروسک وار زندگی کنم تا اگر سرم به سنگ خورد نشکشند تا اگر دلم را کسی شکست چیزی احساس نکنم تا اگر به مشکلات زندگی برخوردم بی پروا  به تو  آرامم پناه آورم . اما نه ..... چه خوب است که همین انسان خاکی باشم اما سنگ به سرم نخورد کسی دلم را نشکشند و مشکلات مرا از پای درنیاورد.

تقدیم  به ساره  عزیز

بين اين همه غريبه تو به آشنا ميمونی

حرفای تلخی که دارم من نگفته تو ميدونی

من پر از حرفای تازه عاشق گفتن و گفتن

تو با درد من غريبه اما تشنه شنفتن

واسه اين تن برهنه ناز دست تو لباس

حس گرم با تو بودن مثل رويا ناشناس

گرميه دست نوازشگر تو مرهم زخمای کهنه منه

تپش چشمه خون تو رگ من تشنه هميشه با تو بودن

پاره ای وقتها٬ دلتنگ و سرشار از حس بودن و نبودن......

تمام آسمان مهتابی را ميگردی و باز نگاه ميکنی به آسمان

تنها يک ستاره آن بالا بالاها روشن ترين است. عشق

همان چلچراغ است٬ و تنها عاشقان اهل رنجند

و من عشق پيراهن خود کرده ام هميشه تا......

و عشق يعني تو.....