شکوه
نـه تـو را به شكوه گويــــم، كـه كنـد خـدا خـدايي
به تبسمـي سخـن كــــن كه تـو خود زبان مايي
ره ديــدگــــــان خــود را، اگــــــر از تــو مقـدم آيـد
بــه تــرنـمي بـشويــــــم و گــــــرم جفــا نمـايي
ســر سيـل چشـم مستم، ز وفـــــاي تـو ببستـم
ز تمــام خلــــق پــــــوشـم، به بهــانـهاي خفـايي
اگــر از جنـون ز خلقـي بگسـستهام، نه سرخوش
كه تو پشت من شكستي، كه تو خود غـم رسايي
ز هـزار چشـم جــادو، ســر بـــــــرگ گــل نــدارم
ز غــم تــو جــان سپـــــــارم، اگـــرم شبـي نيايي
