عشق زندگي است

loveislife — Mon, 24 Apr 2006 16:01:18 GMT

سلام دوستان عزيزم

متشكرم كه تا اين زمان پيوسته دركنار من بوديد ...!

از تمامي كساني كه تا به حال منو راهنمائي كردن و

در جهت بهبود احوالات من گام برداشتن واقعا

ممنونم هر چند كارهاي اين اشخاص بسيار والاتر

از اين حرفها بود ...

در يك كلام مي خواهم براي خودم باشم برام دعا كنيد

كه شديداً محتاج دعاي هاي دوستان خوبي چون شما

هستم اميدوارم در تك تك مراحل زندگيتون موفق و

مؤيد باشيد خدانگهدار

loveislife — Fri, 21 Apr 2006 13:23:02 GMT

تقديم به اوني كه ...

نامه

سلام مهربانم مي دانم که بامن قهري

اما به قصد کشيدن نازت به روي غرور سيلي زدم

اما تو بر روانم سيلي نزن .

وقتي تورا رنجاندم از درون شکستم

اما غرور مانع از آن شد که تو را ببينم

وتو چون سنگ صبوري کردي ودم بر نياوردي

وقتي براي بار دوم تورا از خودم راندم

چنان بر روح لطيفت سنگين آمد که ... رفتي.

آن لحظه نور عشقت چنان چشم هايم را زد که مانع از ديدن غرور شد .

باعث شد ببينم چهره رنجورت را

مي دوني که چي کشيدم

ديگر نه کاري از دست تکبر برمي آمد نه غرور

با خودم گفتم

چه طور به خودم جرات دادم به تو انقدر ظلم کنم

اما رفتار تو هر آن بدتر مي شد

شروع کردم به راز ونياز با خدا

ازش خواستم که تو را به من بدهد

زيرا در غير اين صورت بي صدا مي مُردم

وقتي که صبح لبخند شکسته تو را ديدم

فهميدم که خدا من را بخشيده

اما تورا نمي دانم

زيرا که پر رنگي غم را درچشمايت ديدم

که ياد آوار بي خردي من بود.

loveislife — Thu, 20 Apr 2006 12:15:56 GMT

من از سكوت گريزان بوده ام هميشه ... سالهاست كه سكوت كرده ام ..... و اينك ترس مرا تكان مي دهد

و من پيوسته به عقب بر مي گردم و از خود اين سوال را بارها و بارها مي پرسم كه آيا من

راه را عوضي آمدم ؟.. دلم گرفته است از اين فريبها و نيرنگها ... از اين دورويه مردمان بيهوده گو ... از آنها كه خدا را در پشت يك تكه ابر پنهان كرده و مي كنند و خود را قديس وار خالص خالص مي نمايانند .... چرا سادگيها هميشه تهش باختن است ؟ چرا قلب ساده من هميشه ساخت و ويران نكرد اما ساخته هايش را ويران كرد دست فريب ؟ ... چرا بالهايم را ديگران نمي بينند ... پرواز را از همين سكوي كوچك هم مي شود آغاز كرد

...

loveislife — Mon, 17 Apr 2006 16:56:18 GMT

تقديم به همه كساني كه به عشق خود نرسيده اند ... !

نشسته بود روي زمين و داشت يه تيكه هايي رو از روي زمين جمع مي كرد. بهش گفتم: كمك نمي خواي؟

گفت نه.

گفتم: خسته مي شي بذارخوب كمكت كنم ديگه.

گفت: نه خودم جمع مي كنم.

گفتم:حالا تيكه ها چي هست؟بد جوري شكسته معلوم نيست چيه؟

نگاه معني داري كرد و گفت:قلبم. اين تيكه هاي قلب منه كه شكسته. خودم بايد جمعش كنم.

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق؟آدماي اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن. وقتي مي خواي يه دل پاك و بي ريا رو به دستشون بسپري هنوز تو دستشون نگرفته ميندازنش زمين و مي شكوننش.

ميخوام تيكه ها ش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده.

ميخوام بدم بهش بلكه اين قلب شكسته خوب شه.آخه مي دوني اون خودش گفته كه قلبهاي شكسته رو خيلي دوست داره.

تيكه هاي شكسته ي قلبش رو جمع كرد و يواش يواش ازم دور شد. و من توي اين فكر كه چرا ما آدما

دل داري بلد نيستيم موندم.

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپردي دست هر كسي؟

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم. بر گشت و گفت: دلم رو به دست هر كسي نسپردم اون براي من هر كسي نبود. گفت و اين بار رفت سمت دريا.

سهمش از تنهايي هاش دريايي بود كه

رازدارش بود

loveislife — Sat, 15 Apr 2006 15:25:18 GMT

تو ميداني

تو ميداني و همه ميدانن كه زندگي از تحميل لبخندي بر لبان من

از آوردن برق اميدي در نگاه من و از بر انگيختن موج شعفي در دل من عاجز است

تو ميداني و همه ميدانن كه شكنجه ديدن به خاطر تو" زنداني كشيدن به خاطر تو و رنج بردن

به پاي تو تنها لذت زندگي من است

از شادي توست كه من در دل ميخندم . از اميد رهايي توست كه برق اميد در چشمان

خسته ام مي در خشد واز خوشبختي توست كه هواي پاك سعادت را در ريه هايم احساس

ميكنم نميتونم خوب حرف برنم . نيروي شگرفي را كه در زير اين كلمات ساده و جمله هاي

ضعيف و افتاده پنهان كرده ام. درياب!درياب! من تو را دوست دارم. همه زندگي ام و همه روزها و شبهاي زندگي ام " هر لحظه از زندگي ام بر من شهادت ميدهند

شاهد بوده اند و شاهد هستند

آزادي تو مذهب من است

خوشبختي تو عشق من است

وآينده تو آرزوي من

loveislife — Wed, 12 Apr 2006 16:18:18 GMT

" یاغی"

"برلبانم غنچه ی لبخند پژمرده است

نغمه ام دلگیر و افسرده است

نه سرودی ، نه سروری

نه هماوازی ، نه شوری

زندگی گویی ز دنیا رخت بر بسته است

یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است

این چه آیینی؟چه قانونی؟ چه تدبیری است؟

من از این آرامش سنگین وصامت عاصیم دیگر

من از این آهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر

من سرودی تازه می خواهم

جنبشی، شوری ، نشانی، نغمه ای ، فریادهایی تازه می جویم

من به هر آئین و مسلک کو کسی را از تلاشش باز دارد یاغیم دیگر

من ترا در سینه ی امید دیرینسال خواهم کشت

من امید تازه می خواهم افتخاری آسمان گیر و بلند آوازه می خواهم

loveislife — Mon, 10 Apr 2006 11:39:05 GMT

وقتي دلم ... !

وقتي دلم به اندازه غربت سرنوشتم مي گيره داغ دلم تازه مي شه وقتي ذهنم از تكرار ، تكرار هميشگي آزرده مي شه تازه متوجه مي شوم (تكرار تا ابديت ) كلمه اي جديدي نيست . وقتي مي بينم چشمام زندگي راآن طور كه هست نمي بيند حسرت مي خورم وقتي همش غم را مي بينم صبر و قرار خودم رو از دست مي دم . وقتي مي بينم آهنگ زندگي جز (( غم غم غم )) چيز ديگه اي نيست فقط اشك چشمام را نگه مي دارم . وقتي متوجه مي شم بغض ، راه گلوم را بسته فقط خدا خدا مي كنم . كه درد بغض ، گلومو بي خيال شه. وقتي مي بينم زندگي من جز رنگ باختگي چيزي نداره آتيش مي گيره وقتي … !

loveislife — Thu, 06 Apr 2006 16:49:03 GMT

فريادهاي خاموشي

دريا ، - صبور و سنگين –

مي خواند و مي نوشت :

« .... من خواب نيستم !

خاموش اگر نشستم ،

مرداب نيستم !

روزي كه برخروشم و زنجير بگسلم ؛

روشن شود كه آتشم و آب نيستم ! »

loveislife — Mon, 03 Apr 2006 12:10:18 GMT

نمازشكايت

سحر, كه نسترن سرخ باغ همسايه

فرستد از لب ايوان به آفتاب درود

وآبشار غرلهاي شاد گنجشكان

ز اوج سبز درختان,به كوچه مي ريزد

و خانه از نفس گرم ياس لبريز است

من از سرودن يك شعر تازه مي آيم

كه ذره ذره وجودم در آن ترانه تلخ

به هاي هاي غريبانه اشك ريخته اند

كنار نسترن سرخ باغ همسايه

من از ستاره شفاف صبح مي پرسم:

((تو شعر مي داني؟))

ستاره جاي جواب

به بي تفاوتي آفتاب مي نگرد

((تو هيچ مي بيني؟))

-دوباره مي پرسم-

ستاره اما از دشت بي كرانه صبح

به من - چو گم شده اي در سراب – مي نگرد!

نگاه كن!

مرا مصاحب گنجشك هاي شاد مبين!

مرا مشاعر گلبرگ هاي ياس مدان!

كه من تمامي شب,

در آن كرانه دور,

ميان جنگل آتش

ميان چشمه خون

به زير بال هياهوي مرگ زيسته ام

و تا سپيده صبح

به سرنوشت سياه بشر گريسته ام!

((- تو هيچ مي گريي؟))

- باز از ستاره مي پرسم –

ستاره – اما- با ديدگان اشك آلود

به پرسشي كه ندارد جواب مي نگرد!

-((بگو

صداي من به كسي مي رسد در آن سوي شب؟

بگو, كه نبض كسي ميزند در آن بالا؟))

ستاره مي لرزد!

-((بگو!

مگر تو بگويي

در اين رواق ملال

كسي چون من به نماز شكايت ايستاده است؟))

ستاره مي سوزد

ستاره مي ميرد

و من تكيده و غمگين به راه مي افتم

و آفتاب همان گونه سر كش و مغرور

به انهدام جهان خراب مي نگرد....

>>فريدون مشيري<<

loveislife — Sat, 25 Mar 2006 06:55:18 GMT

درد

چه دردي است در ميان جمع بودن
ولي در گوشه اي تنها نشستن
براي ديگران چون كوه بودن
ولي در چشم خود ارام شكستن
براي هر لبي شعري سرودن
ولي براي خود همواره بستن
به رسم دوستي دستي فشردن
ولي با هر سخن قلبي شكستن
به نزد عاشقان چون سنگ خاموش
ولي در بطن خود غوغا نشستن

این شعر رو چون خیلی دوست دارم گذاشتم شاید تکراری باشه اما بازم قشنگه